Blegh… die neiging krijg ik geregeld als ik deze zin lees. “Achting voor het lijden”… nou liever geen lijden, kan dat ook?
Helaas hebben we het niet voor het kiezen. Gisteren zei ik nog tegen iemand dat we als moeders weten dat we onze kinderen los moeten laten en dat ze zelf tegen dingen aan moeten gaan lopen, en tegelijkertijd wil ik mijn kinderen zo graag behoeden voor lijden! Deze mede-moeder beaamde dit gelijk. Lijden willen wij het liefst uit de weg gaan.
Dat kan je ook merken in gesprekken zomaar in de supermarkt, of met een vriendin, of iemand die je spreekt tijdens de koffie na de kerkdienst. Dat zodra je iets laat merken van het lijden in je leven dat er vrij snel goed bedoelde oplossingen worden geboden, of dat iemand over zijn of haar eigen lijden begint of dat van de tante van de buurvrouw. Of die ene zin: ‘maar komt goed!’ Terwijl alles in jouw en het lijf van de ander schreeuwt ‘het komt niet goed!’
Kan jij het lijden in jouw leven aankijken? Kan jij het de plek geven die het verdient? Kan je er, bij wijze van spreken, voor buigen en eren?
Of loop je er liever voor weg. Scroll je heel instra door, bingewatch je Netflix, drink je nog een wijntje, of ga je eindeloos sporten of werken om maar niet het lijden onder ogen te moeten zien.
Het lijden in ons leven verdient aandacht. We mogen er achting voor hebben. Hoe pijnlijk het ook is.
Van wegkijken wordt je sowieso niet beter…
Wil je jouw lijden graag samen met iemand anders aankijken? Ik wil naast je zitten, naast je staan en met mededogen met je kijken. Stuur gerust een berichtje of reactie.
